Nosce Et Ipsum

Que nuestro interior esta tan cerca de nosotros como queramos pocos lo entienden. Que nuestro interior es como somos y que condiciona nuestro exterior pocos lo quieren aceptar. Cada vez que vivo más macrobióticamente, cada vez que trabajo más, que soy más consciente, libre y feliz, siento que soy yo, tal y como soy. Nosce et ipsum o conocete a ti mismo, es encontar la felicidad y libertad que tanto mencionaba George Oshawa. La felicidad y la libertad están en nosotros mismos, enterder el orden del universo está tan cerca como lejos de nosotros mismos, tanto como queramos. Paracelso definia asi el conocerse asi mismo " Contemplar en el astro del pequeño mundo ( uno mismo ) el astro del gran mundo. Algunos lo llaman iluminación pero yo no lo identificado asi, yo lo identifico como una calma llena de aceptación, sentimiento de libertad eta disfrute de cada momento. Otros lo definian asi " Aquel que ha franqueado el um bral del templo que lleva este nosce et ipsum se encuentra en la luz de la naturaleza, ve con el ojo interior del alma y aprende a separar lo verdadero de lo falso"

Gauzak gertatzeko gertatzen utzi behar diegu

Abuztuan 3 egun hartu genituen atseden hartzeko eta Asturiseko landetxe batetara joan ginen. Goiz batean, eguneroko nire errutinari ekin eta chi-kung praktikatzen negoela etxeko haurretako bat pasa zen. Txirrindan zioan eta ni zuhaitz bat bezala geldirik ikusi niduenean 5 urteko haurrak jakinminez horrela galdetu zidan: -Zer egiten duzu hor mugitu gabe? eta nik erantzun nion: -Idei baten zai nago. Eta haurrak patxada osoz erantzun zuen -A, ongi!- eta bere bidea jarraitu zuen. Bere gardentasunak eta naturaltasunak liluratu ninduen, haur horrek 60 urte izango balitu azaltzen hasiko beharko nioke zer zen egiten ari nintzena eta hala ere burutik jota nagoela esango luke, ETA GERO ESATEN DUTE ADINAK JAKITURIA EMATEN DUELA! Beno, goiz eder horretan, isiltasunean eta naturaz inguratuta gauza asko etorri zitzaizkidan burura praktikatzen nuen bitartean. Konturatu nintzen gauzak gertatzea ez dugula uzten, desiatzen ditugu baina, ez diegu ez denbora ez eta espazio nahiko ematen gertatzeko. Desiatzen ez ditugun gauzei aldiz denbora eta espazio larregi eskaintzen dizkiegu. Desiatzen ez duguna indartzen da inskonzientziaz egiten dugulako, desiatzen duguna berriz ez du forma hartzen horretarako konzientzia erabili behar dugulako, atentzioa, eta horrek esfortzua suposatzen du. Chi-kunarekin, meditazioaren, zaintza konpasiboarekin eta atentzio berezia eta konzientzia behar duten ekintzekin lortu dezakegu honetaz jabetzea eta aldatze, beraz, animatu zaitez horrelako gauzak frogatzen desiatzen dituzuen gauzak materializatzeko eta desiatzen ez dituzuenak desagertzeko ez bada, gutxitzeko behintzat. Besarkada bat Egoitz

Ilusioa

Orain dela egun batzuk nire barnean aldaketak zetozela nabaritzen nuen, hala adierazi nion Tinari. Sentzazio hauek jarraitzen dute, baina ez naute kezkatzen. Aitzinean urduri egongo nitzen edo ziurrenik ez nintzen ohartu ere egingo, baina lan mordoa egin dudala badakit eta fruituak ere jasotzen ditut noizbehinka. Datorren aldaketa ez dakit onerako edo txarrerako den, baina nik beti uste dut gauzak onerako direla, beraz, pazientziz itxoin eta begiak ondo irekita itxoitea besterik ez dut. Egun hauek gazi-goxoak izan dira. Lan asko, poza eta tristura, momentu atseginak eta desatseginak, lasaiak eta mugituak, erosoak eta deserosoak, baina egunak pasa hala, behelainoa eguzki izpiei lekua utzen dien heinean, poza eta ilusioa besterik ez ditut somatzen. Horrelakoa da bizitza. Ilusioa dut aita izan behar naizelako. Maddi aspaldiko ilusioa delako. Erronka bat izan daiteke, bai Anerentzat eta baita niretzat, baina atseginez hartu duguna. Gure maitasuna eta adiskidetasuna aurrera dihoaz, egunetik egunera indartzen, hobetzen, ikasten, konpartitzen, eta laster Maddi izango dugu bizitzaren ilusioa elkarrekin konpartitzeko. Ohartu naiz askotan amorruz idazten dudala. Ohartuz naiz haserreak askotan itxutuarazten nauela. Ohartu naiz horrela ezin dudala jarraitu eta dena besteei esker izan da. Inguruko jendeak esandakoa berriro nire bizitzan geldialdi eta erreflexio bat egitera bultzatu naute, eta eskerrak ematen dizkizuet horregatik. Ilusioz bizi nahi dut, maitasunez eta ez amorruz. Honekin ez dut esan nahi amorrua nire bizitzagatik aldegingo duela, ez, baina bai beste modu batean bideratu behar dudala. Kostatzen zait esaten didatena barneratzea, batez ere gustoko ez dudanean, baina egunak pasa hala, nire Egoa lasaitzen joaten den heinean, hotz pentsatuta gauzak barneratzen joaten naiz. Ez dakit modu egokiena den, azkarrago egin nezakeen, baina nik denbora behar izaten dut. Horregatik ilusioz idaztea pentsatu dut. Ilusionatuta nagoelako. Maddi eta gainera Tinarekin murgildu naizen proeiktuak ilusionatzen naute. Proeiktu handia, gure ametsa. Azkenean gure espazioa izango dugu gure hazia erein eta zabaltzeko. Azkenean Euskal Eskola Makrobiotikoak jatetxea, taberna, eskola, kontsultak eta beste hainbat jarduera aurrera eramateko espazio bikaina izango du. Gainera, gaur oso pozik sentitzen naiz. Eguna lainotuta hasi da niretzat. Nire ingurunea hodei beltz eta astunez beteta zegoen, baina eguna aurrera joan hala alaitasunak, pozak eta ilusioak besarkatu naute. Gauez lagun zahar baten deiak ere izugarri poztu nau, Jon Elizalde ( gaur egun Jon Trombon bezala ezaguna ). Ilusioa handia egin dit bere ahotsa eta bere zorionak entzutea. Bapatean denboraren makinan atzera joan naiz eta gaztaroko garaietan murgildu naiz. Denbora azkar dihoa aurrera, baina barruko gauzak sendo diraute. Jon inoiz ezagutu dudan pertsonarik azkarrenetarikoa da, gaitasun itzelekoa, artista sena handiakoa gainera. Laster elkar egonen gara berriro hitzegiten, gutaz, gure bizitzaz, gaztaroaz eta hainbat gauzetaz. Ilusioz beteta nago, irrikitan egun hori iristeko. Beste lagun guztiak etorri zaizkit ere burura eta maitasun osoz gogoratu ditut. Ilusioak argia ekartzen du eta argiak bizitza. Ilusiorik gabe argia itzaki egiten da eta argirik gabe bizitza, beraz, ilusioa mantendu, gorago edo beherago, baina mantendu. Besarkada bat Egoitz

Formación Macrobiótica y Medicina Oriental 2012-2013

Hola amigos y amigas, Ya estamos trabajando en el próximo curso. Desde hoy se abré la matrícula para los cursos de formación en Macrobiótica y Medicina Oriental Nivel 1, 2 y 3. Para más información: egoitzgarro@yahoo.es 948504269 676661552

Formankuntza Makrobiotikoa eta Ekialdeko Medikuntza Matrikula irekiera

Kaixo Lagunak, Beno, datorren ikasturtearekin ari gara dagoeneko lanean. Formakuntza Macrobiotikoko 1., 2. eta 3. mailetarako matrikulazio epea ireki berri dugu. Informazio gehiago nahi duzuenak helbide hauetara zuzendu: egoitzgarro@yahoo.es 948504269 676661552

Campamentos / Udalekuak

Hola amigos/as, Bueno, un año más hemos programago el campamento Macrobiotico de verano. Es nuestro III. campamento y espero que os animeis a pasar una semana estupenda con nosotros. Para cualquier información podeis contactar con egoitzgarro@yahoo.es o 635706920/676661552 Kaixo lagunak, Bagatoz berriro ere aurten III. Kanpaldi Makrobiotikoarekin. Espero dugu gurekin aste polit bat pasatzera animatzea. Edozein informaziorako: egoitzgarro@yahoo.es edo 635706920/676661552

Bizi behar da ulertzeko baina hobe ulertze bizi gabe

Orain dela gutxi lagun batek korreo hau bidali zigun. Orain dela oso gutxi esperintzia gogorra eta polita bizi izan dute beraien inguruan, markatzen duten horietakoa.
Hauetatik ikasten ez duena ez duelako nahi da edo beldurrak atzera botatzen duelako. Horrelako zerbait bizi eta gero, hurrengo egunean esnatzerakoan bizitza ezberdin ikusten ez duenak, erne ez zegoelako izan da. Bizitzak eskeintzen dizkigu momentu hauek, nola bizi, bakoitzaren baitan dago.

"El tiempo de prodigios" eleberria irakurtzen ari naiz. Protagonistari ama hil zaio, minbiziak jota, eta bera dolua prozesatzen saiatzen da. 173. orrialdean holaxe dio:


En el caso del cáncer, el miedo puede ser peor que la enfermedad misma. Yo, ya lo he dicho, tuve mucho miedo cuando diagnosticaron a mi madre. Luego se me pasó, cuando comprendí que la única forma de serle útil era sacando el coraje de cualquier sitio. El desconsuelo lo paraliza todo, pero luego nos da una fuerza desconocida que nos lleva, incluso, a olvidar la aflicción para concentrarnos en ayudar a quien verdaderamente importa. Hay algo particularmente hermoso en esa entrega a alguien querido. Cuidar a un ser amado encierra una belleza única y proporciona una paz que es imposible de conocer de otra forma. Eso era lo que yo sentía cuando ayudaba a mi madre a vestirse, cuando tenía que lavarla o llevarla al baño: una emoción intensa que no había experimentado antes, similar al orgullo, pero mucho más puro y más noble, algo que me aligeraba el alma y me hacía sentir, por primera vez en mi vida, que lo que estaba haciendo era realmente valioso e importante y que tenía sentido en sí mismo.
Sé que es inútil explicárselo a alguien que no lo haya vivido, pero cuando estaba cuidando físicamente de mi madre, a pesar de la gravedad de su estado, a pesar de que se acercaba la muerte, sentía algo parecido a la felicidad. En el preciso instante en que hacía caer agua tibia por su cuerpo maltrecho, mientras la secaba o le daba un masaje en las piernas, le estaba haciendo llegar a ella todo el inmenso caudal de cariño que habíamos acumulado juntas durante treinta y cuatro años. Ojalá nunca hubiera tenido que hidratarle la piel, que sostenerle la cabeza mientra vomitaba, que sujetarle la mano o acariciarle el pelo durante una crisis de dolor. Pero qué infinita suerte tuve al brindárseme la ocasión de hacerlo. Qué experiencia grandiosa la de poder cuidar de alguien a quien se ama tanto.